Aan juffrouw Henriëtte werd op 26 mei 1975 de akte van bekwaamheid als volledig bevoegd onderwijzeres uitgereikt. Hiermee voltooide ze een studie die prima bij haar wensen en mogelijkheden aansloot.
Op 1 juni 1975 kreeg ze haar eerste aanstelling in het onderwijs. Ze werd benoemd als  onderwijzeres aan de rk. basisschool De Noor in Buurse. Ze begon hier in klas 2 (groep 4). Met hart en ziel heeft ze zich hier met het lesgeven beziggehouden. Ze bleef aan deze school verbonden tot 1 januari 1988. Hierna nam ze afscheid van het onderwijs en besteedde al haar zorg en aandacht aan haar gezin. Een gezin dat met echtgenoot Frank, dochter Maaike en zoon Bart compleet was. Ze dacht nog weleens met weemoed terug aan de tijd in Buurse.

Toen ze, 10 jaar later in september 1998, de gelegenheid kreeg om terug te keren in het onderwijs greep ze deze kans met beide handen aan. Op 14 september 1998 werd ze benoemd aan de rkbs ’t Eimink. Eerst als invalster en daarna als vaste leerkracht.

Vanaf het allereerste moment voelde alles voor haar weer zeer vertrouwd en was ze terug op de plek waar ze al haar energie, motivatie en inspiratie kwijt kon. Ze was, zoals velen hebben ervaren, een geboren onderwijzeres.

Ze was zeer geïnteresseerd in het welzijn en welbevinden van al haar leerlingen. Extra betrokken voelde ze zich bij de leerlingen die speciale aandacht nodig hadden en die konden ze ook volop van haar krijgen. Ze had daarvoor een natuurlijke gave en middels studie breidde ze haar kennis hierover uit.

Op rkbs ‘t Eimink heeft ze met heel veel voldoening en toewijding gewerkt in de onderbouw.
Haar kwaliteiten bleven niet onopgemerkt en ze heeft jaren, naast haar werk als groepsleerkracht, ook als coördinator onderbouw gefungeerd, was ze lid van mr en gmr en was ze de vertrouwenspersoon binnen de school. Maar bovenal was ze een fantastische collega.
Ze verdiende veel respect voor de wijze waarop ze zich voor de leerlingen en ouders inzette.
Naast gezin en school nam ze ook de tijd voor haar hobby’s: muziek, wandelen, fietsen en koken. Zij maakte jarenlang deel uit van het koor Capella Twente.

Eind 2004 openbaarde zich een ziekte, die uiteindelijk niet te genezen bleek.
Gevoelens van onbegrip, hoop en verlangen wisselden elkaar in meer of mindere mate af.
Ze kon nog lange tijd haar werkzaamheden verrichten. Ze dacht haar ziekte overwonnen te hebben, maar deze openbaarde zich in oktober 2007 opnieuw in alle hevigheid . Ze bleef heel lang optimistisch, tot uiteindelijk bleek dat ze niet opgewassen was tegen deze slopende ziekte.

Op dinsdag 23 juni 2009 is ze rustig in haar slaap overleden.

In dierbare herinnering,

Benno Goosen

Condoleance register